четверг, 19 января 2012 г.
Я сяджу без агню. Я стаміўся, прамок!
Над зямлёю - імгла, у душы маёй змрок.
О, як пуста ў ёй! О, як холадна жыць!
Але вось цераз цемень маланка блішчыць,
Асвячае мне вобраз Хрыста ... яго крыж...
Ажываеш, здаецца, душою гарыш.
Але толькі чаму ж так малы гэты час?!
Зноў навокал цемень. Свет зірнуў і пагас.
Не глядзіць на мяне ясны вобраз Хрыста.
Подписаться на:
Комментарии к сообщению (Atom)
Обо мне
Мой список блогов
-
Нібыта тысяча пылінак13 лет назад
0 коммент.:
Отправить комментарий